Over ons

Onze missie

Lux-Taxi is ontstaan vanuit het verlangen om onderweg iets meer te brengen dan alleen vervoer. Niet om het groter te maken dan het is, maar om het beter te doen. We geloven dat een rit meer kan zijn dan een verplaatsing. Ze kan ook comfortabel zijn. Doordacht. Verzorgd.

Voor ons betekent luxe niet overdaad. Het zit in een stille wagen, een verzorgde uitstraling, correcte timing en een sfeer waarin je je op je gemak voelt. Luxe zit in aandacht. In het feit dat alles geregeld is nog vóór je instapt.

We houden van mensen die dat ook begrijpen. Die weten dat een taxi het meest ontspannen is wanneer ze vooraf geboekt wordt. Die respect hebben voor het verkeer, voor timing en voor de realiteit van de weg. Wederzijds respect maakt een rit aangenamer, voor beide kanten.

Taxi blijft een luxeproduct. Dat ontkennen we niet. Maar luxe hoeft niet onbereikbaar te zijn. We willen comfort en klasse toegankelijk maken, zonder de drempel onnodig hoog te leggen. Betaalbaar, maar nooit achteloos. Verzorgd, maar zonder pretentie.

Onze ambitie is eenvoudig: ritten aanbieden die goed aanvoelen. Waar je uitstapt met het idee dat alles klopt. Dat je niet alleen bent vervoerd, maar ook correct bent behandeld.

Meer beloven we niet. Maar minder doen we ook niet.

Wie zijn jouw chauffeurs

Jana

Mijn achtergrond ligt in de verpleegkunde. Jarenlang werkte ik in de thuiszorg, waar zorg geen abstract begrip is maar iets heel concreets. Wondzorg uitvoeren aan de keukentafel. Een chemobehandeling opvolgen in iemands woonkamer. Medicatie toedienen terwijl het gewone leven rondom je verdergaat. Dat werk vraagt verantwoordelijkheid, precisie en vooral vertrouwen.

In die zorg ontdekte ik iets wat ik nooit meer ben kwijtgeraakt: de drang om mensen op hun gemak te stellen, te zorgen voor. Om aan te voelen wat iemand nodig heeft, zelfs wanneer dat niet uitgesproken wordt.

Toen we Lux-Taxi oprichtten, voelde dat voor mij niet als een breuk met het verleden, maar als een andere manier om aanwezig te zijn. Ik ben niet uit de zorg gestapt omdat ik het niet meer graag deed. Integendeel. Die wereld draag ik nog altijd mee.

Maar samen met mijn man iets opbouwen, niet alleen een onderneming, maar een leven dat privé en professioneel in elkaar overvloeien voelde als een volgende stap. Geen evidente keuze, dat weten we allebei. Werk en liefde mengen vraagt vertrouwen, geduld en veel gesprekken. Toch voelt het voor ons natuurlijk. Alsof het zo moest groeien.

De medische handelingen zijn veranderd. Geen verbanden of infusen meer. Maar de verantwoordelijkheid bleef. Het besef dat iemand zich veilig moet voelen. Dat aandacht geen detail is, maar de basis. Of dat nu in een woonkamer was, of vandaag onderweg.

In onze taxi draait het voor mij niet enkel om de wagen of de bestemming, maar om hoe iemand zich voelt tijdens die rit. Soms brengt een rit rust. Soms is het een veilige plek na een drukke dag. En soms is het gewoon een moment waarin even niets moet.

Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar wat mensen drijft. Psychologie boeit me al jaren, het begrijpen van gedrag, emoties, kleine signalen. Boeken helpen daarbij. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik ze sneller koop dan uitlees. Tijd tekort, interesse nooit.

Ik ben een echte “cat-mom”. 3 lieverds op elk 4 poten. Elk hun eigen kleine ondeugend karakter, maar mijn leven is zo wel vol van liefde en chaos.

En dan is er muziek. Ik ben al sinds 2009 een trouwe Swiftie. Voor concerten legde ik al heel wat kilometers af, van Amerika en Schotland tot verschillende Europese steden. Er zit iets bijzonders in samen zingen met duizenden anderen, in teksten die je al jaren kent maar die toch elke keer anders binnenkomen.

Misschien komt alles samen in één rode draad: aandacht voor wat onder de oppervlakte leeft. Of dat nu in een ziekenhuis was, in een boek, in muziek of onderweg in een wagen.

Vadim

Al meer dan tien jaar rijd ik professioneel met wagens, maar eigenlijk ben ik al veel langer onderweg. Ik heb in verschillende landen gewoond en gewerkt, en door heel Europa gereden. Italië, Frankrijk, de Balkanstreek. Duizenden kilometers, in alle omstandigheden. Van bergpassen tot lange snelwegen, van drukke steden tot rustige dorpen waar de tijd anders lijkt te lopen.

Door die jaren heb ik niet alleen leren rijden, maar vooral leren kijken. Elk land heeft zijn eigen tempo, zijn eigen manier van communiceren. Die verschillen neem ik mee. Ze hebben me geleerd om flexibel te zijn, om mensen snel aan te voelen, om me aan te passen zonder mezelf te verliezen.

Wagens waren altijd een deel van dat verhaal. Ik reed met luxeauto’s en krachtige modellen, van een BMW 7-reeks tot een Bentley Continental en zelfs Amerikaanse muscle cars zoals een Chevrolet Camaro. Niet om ermee uit te pakken, maar omdat elke wagen een andere ervaring is. Je leert luisteren naar wat een motor zegt, hoe een auto reageert, wanneer je moet ingrijpen en wanneer je gewoon moet laten rollen.

Soms zeg ik lachend dat ik miljonair ben, in kilometers dan toch. Maar al die kilometers leerden me iets dat verder gaat dan pk’s of design.

Talen zijn voor mij vanzelfsprekend geworden. Italiaans, Frans en Nederlands spreek ik vloeiend. Engels begrijp ik goed, maar als je écht diep wil gaan in een gesprek, dan stuur ik je lachend naar mijn vrouw. Iedereen zijn talenten.

Thuis ziet het leven er iets anders uit. We hebben drie katten rondlopen, en ironisch genoeg ben ik er allergisch voor. Maar liefde vraagt soms kleine opofferingen. En als het van haar afhangt, blijven ze gewoon.

Wat minder mensen weten, is dat ik graag kook. Niet professioneel, maar wel lekker. Nieuwe smaken proberen, recepten aanpassen, gasten aan tafel zien genieten, daar haal ik oprecht plezier uit.

Misschien is dat uiteindelijk wat mij typeert: ik ben graag onderweg, maar nooit oppervlakkig. Of het nu over landen, mensen of smaken gaat, ik wil begrijpen wat erachter zit.